((خانم ها )) حرف زدن خوب است .

 

زن ها زبان آوران خوبی هستند . از آن لذت می برند و وقت زیادی

صرف آن می کنند. در مغز زن مرکز معینی برای کنترل صحبت است

که می تواند به طور مستقل زمانی که مراکز دیگر کار می کنند به

فعالیت خودادامه دهد . این باعث می شود دخترها سریع تر و آسانتر

از پسرها زبان خارجه یاد بگیرند و همین میتواند توجیه کند که چرا

دستور زبان ـ نقطه گذاری ـ املای دختران بهتر از پسران است و خط

آنها هم خواناتر از خط پسرهاست.

پس از یک مهمانی دختری نوجوان می تواند از همه جزئیات آن حرف

بزند. چه کسی چه چیزی گفت و به چه کسی گفت. حال هرکس

چطور بود. چه کسی چه پوشیده بود . اگر از یک پسر جوان درباره ی

همان مهمانی بپرسید منو من کنان خواهد گفت :

" ... إ ... بد نبود . "

 

((مردها )) نمی تواند حرف بزند. حرف نمیزند.

 

برای مرد حرف زدن و زبان مهارتهای مهم مغزی به حساب نمی آیند.

او با نیمکره ی چپ مغز کار می کند و برای زبان در این نیمکره جای

کمتری معین شده است. در بررسی های مغزی " ام. آر. آی " مشخص

شده است که وقتی مرد می خواهد حرف بزند نیمکره ی چپ مغز او

فعالیت شدیدی آغاز می کند تا مرکزی برای حرف زدن پیدا کند. جای

زیادی نمی یابد. مردان زبان آوران خوبی نیستند .

پسران جوان در مدارس از نظر قدرت کلامی پایین تر از دختران هستند.

آن ها در زبان خارجی ـ زبان خود و هنر چندان درخششی ندارند و در

مقابل بلبل زبانی های دخترها احساس حقارت می کنند . روز والنتین

معمولا گل فروش ها به پسرها توصیه می کنند که با هدیه ی گل

ابراز علاقه کنند برای اینکه استفاده از واژه ها برایشان دشوار است.

خرید کارت مناسب هرگز برای مرد مساله ای دشوار نیست چیزی

که می خواهد روی آن بنویسد همیشه سخت است .

 

                                                 

                                            

نوشته شده توسط ღღღ مهسا ღღღ در شنبه دوم آذر 1387 ساعت 13:32 | لینک ثابت |